Mostrando entradas con la etiqueta Pensamientos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Pensamientos. Mostrar todas las entradas

domingo, 6 de diciembre de 2009

Libro, perro viejo.


Son páginas llenas de palabras que, todas ellas, quieren decir algo. Quieren contarle al mundo su propia historia. Todas completamente nuevas. Viejos polvorientos llenos de sabiduría. Lectores sentados al lado del cálido fuego en un sofá con una taza de chocolate caliente en Navidad. Son páginas y páginas de sabiduría en las que cada uno interpreta el texto como quiera. Pero siempre, con originalidad. La biblioteca, lugar donde cada uno se reunirá consigo mismo en el estante que a él más le guste. Desde las aventuras de Julio Verne hasta la mayor intriga de la mano de Agatha Christie pasando por la fantasía de C.S.Lewis y los romances de Shakespeare. Romeo y Julieta, La vuelta al mundo en 80 días, Las Crónicas de Narnia, Asesinato en el Orient Express. Tampoco quiero olvidar a Carlos Ruíz Zafón y su inolvidable Marina con un final que corta la respiración. No, no estoy haciendo publicidad de editoriales. Estoy leyendo.

sábado, 20 de junio de 2009

Mira, ahí pone Coca-Cola




"Mira, ahí pone Coca-Cola. Ahí pone Zara..." Iba leyendo todos los carteles que mis ojos, por un momento perfectos, veían. Y es que un plástico lo puede arreglar todo. La chica que me atendió, muy amable, me enseñó a poner las lentillas muy rápidamente. Muchos dicen que soy un poco torpe con las manos, pero ayer se comieron sus palabras. Ahora, durante cuatro días veré bien sin necesidad de usar gafas. La mejor sensación es poder ver todo: a la derecha, a la izquierda, arriba y abajo. Aunque por la noche acabé con los ojos hechos polvo, la experiencia mereció la pena. Lo mejor de todo es que voy no voy a tener que preocuparme si es mi vista la que falla al ver la Torre de Pisa inclinada, o es ella la que está mal. Y tampoco me voy a tener que preocupar por el Sol. Se acerca un verano muy intenso. Empezando en A Noite de San Xoán con "Lucía".

lunes, 1 de junio de 2009

Lo que vino después


Después de pescar con el marinero,
después de buscar mi camino, a la deriva.
Después de tanto tiempo, nos vemos las caras.
Y sonreímos al vernos y nos decimos: cuanto tiempo.

Después de la tormenta, vino la calma.
Después de tanto tiempo, todo cambia.
Podremos quedarnos sin ver, pero escucharemos.
Podremos viajar hasta Brasil. Y cantar.
Que todo el mundo escuche,
Lo que vino después.
Se juntaron 22 personas,
disfrutando de nuestro mundo.
Se juntaron y se preguntaron que quisieron ser.
Mientras una paloma volaba sobre sus cabezas.

La ilusión la perdimos con el fin de un año.
Y la recuperamos con la llegada de los magos.
Mientras poníamos el árbol de Navidad,
solo podíamos cantar.
Que todo el mundo escuche,
lo que vino después.

Volvamos libres sobre las hogueras de San Juan.
Y tantas cosas vendrán...
Que todo el mundo escuche,
lo que vino después.

Hoxe, 1 de Xuño de 2009, A Noite de San Xoán cumpre un ano de existencia. E o que vendrá...

viernes, 20 de marzo de 2009

22

22, Los dos patitos. Un número mágico en mi vida. Y 22 nos hemos reunido para celebrar el cumpleaños de una persona. Nunca me olvidaré de la cara que se lo quedó cuando nos vio a todos juntos esperándola.. Y bueno, ¡que regalos! Este año se lucieron todos. Pero, para mi, por encima de tantos regalos estuvo el estar juntos. Y ahora, por fin, me podré acordar de este 19 de marzo de 2009 durante el resto de mi vida. Las 21 personas que mas quiero en este mundo estaban juntas, si. Y espero que esto se vuelva a repetir y que volvamos a vernos todos.

Hay días inolvidables...

martes, 17 de marzo de 2009

sin título


Me siento delante del ordenador, y veo que anda un poco lento. Esta vez no ha sido culpa mia, lo juro. Tengo algo preparado para escribir, pero me lo reservaré para el jueves, puesto que es un día especial. Si, es el día del padre, pero también el día del cumpleaños de mi hermana, que lleva diciendo media vida que se va a hacer un blog. Se llama "Excusas". Y creo que más de uno de mis lectores diarios sabrán de que hablo.


Llevo una semana un tanto ajetreada, con muchos exámenes. Pero por fin, llegó el momento de dejar de lado mi mochila y su interior y centrarme en descansar. A parte voy a disfrutar de buena compañía. Y no voy a necesitar para nada los libros de texto. ¡Solo quiero leer un libro de verdad! Quiero olvidarme de los romanos, los griegos, los persas, las ecuaciones, los staccatissimos... Pero lo bueno es que he superado estos siete exámenes con nota. Y tanto esfuerzo ha valido la pena.


Me senté en el ordenador con la idea de escribir algo bonito, pero ya véis, nada. Mi día a día está aquí. A lo mejor ya os canso un poco. Si puedo, al final del día, os pongo la siguiente parte de "O mundo dos adultos". Así nos reímos todos un poco.




Me fui...

viernes, 6 de marzo de 2009

Ser humano, ser superior.


¿Qué tiene que hacer un oso para vivir? ¡Ser oso!
¿Qué tiene que hacer un lobo para vivir? ¡Ser lobo!
¿Qué tiene que hacer un gusano para vivir? ¡Ser gusano!
¿Qué tiene que hacer el hombre para vivir? Ser albañil, carpintero, profesor...
¿Por qué nos tendría que tocar justo a nosotros el estúpido papel de ser superior?


MAFALDA (QUINO)

sábado, 28 de febrero de 2009

O mundo dos adultos - Comidas familiares

Benvidos de novo a "O mundo dos adultos". Hoxe falaremos das comidas familiares. Para comezar, están os típicos tardóns. E, namentres eles non veñen, o resto da familia xa comeza a criticar: "E mira que lles dixen que viñesen pronto!... E, ó final, a esperar!". Cando xa chegan, despois dos bicos, a avoa anuncia: "Veña! Todo o mundo á mesa!". E se alguén se retrasa en sentarse, a avoa xa se altera e grita: "Pero ti que fas! Queres sentarte na mesa!". Cando está todo o mundo na mesa comendo comeza o tema do viño. Alí participa o avó: "Puf, que viño máis malo". E todo o mundo a critica-lo viño. Salvo os nenos, que beben auga. Á hora do postre comezan as críticas sobre a comida: que se está sosa, que se está salada, que se sempre se fai isto, que se... Eu que sei!
Agora entramos nos temas de conversación durante a comida. O neno ó que lle encanta facer cousas e ter plans de futuro, comeza a falar sobre o que se vai facer ó día seguinte. Cando a súa nai ou pai e a veces tamén algunha tía ou tío, se está incluído neses plans, di: "Non me programes!". E incluso, ás veces, a coro.
Pero así é o mundo dos adultos. Nenos e nenas de Galicia, durmide coa mente tranquila, pois o mundo dos adultos é así.

martes, 24 de febrero de 2009

O mundo dos adultos - Política en época electoral

Boas tardes, benvidos un día máis a "O mundo dos adultos". Hoxe falaremos sobre a política en época electoral. A pesar do que diga Condado, eu noto (e moito) que nas comidas cando se está en silenzo o único de que se fala é de política. Falacalada , diremos. E, despois de pensar, o pai da casa di: ¿Votamos ó BNG? Ou tamén podemos votar ó "pesoe". ¿E ó PP? Non nos esquezamos de Esquerda Unida... E así toda a comida. Un verdadeiro tostón. E os nenos, namentres a sufrir. A veces entre os nenos da casa crúzanse as miradas de aburrimento. E, como non, seguidas de risas. No almorzo é ben distinto. Despois de levantarse, ninguén está para falar de política. Coas "legañas" pegadas nos ollos e coa tosta na man, calquera se pon a falar das eleccións. Ó menos uns minutos de tranquilidade para os cativos da casa. E cando chega a cea... Iso si que é o peor! Alí é cando chegan as rifas. Que se a ver se amañan xa a rúa de enfronte da casa, que se a ver si ven un bo alcalde, que se os bancos da praza son moi incómodos, que se isto, que se aquelo... Polo tanto, acábase o día enfadado e falando de política. Nenos e nenas de Galicia, durmide coa mente tranquila, pois o mundo dos adultos é así.

miércoles, 11 de febrero de 2009

Quixen ser...

Eu sempre quixen ser francés para comer ricos croissants.
Quixen ser ghaponés para ter as últimas tecnoloxías.
Tamén quixen ser suízo para comer chocolate Lindt todo o día.
Quixen ser americano para ver as estrelas de Hollywood.
Como non, quixen ser un can para xogar todo o día.
Quixen ser presidente para poder cambia-lo mundo.
Quixen ser paxaro para voar polo mundo en diante.
Tamén quixen ser Colón para buscar mil e unha aventuras.
Quixen ser marqués para ter todo o que quero e máis.
Quixen ser astronauta para ve-las estrelas de día e de noite.
Quixen vivir noutra galaxia para descubrir se habita alguén na Terra.
Quixen ser pirata para abordar millóns de barcos inimigos.
Quixen ser o que non son, pero quero ser o que son.

lunes, 12 de enero de 2009

Vida



"Eso de nacer y morir a mi no me preocupa.
A mi lo que me interesa es la vida,
no las puntas de la vida".
Joaquín Salvador (Quino).