Mostrando entradas con la etiqueta Humor. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Humor. Mostrar todas las entradas

jueves, 29 de abril de 2010

Conviviendo


No, otra vez no... Es sabido que un bebé nace con los dientes de leche. Y que un adulto tiene los dientes definitivos. Pero... ¿qué ocurre cuando uno es joven y está en la frontera? ¿Es necesario que convivan los dientes de leche con los definitivos... en este caso la temida "muela del juicio"? Si, señoras y señores. En mi boca conviven, malamente, un premolar de leche al que espero perder pronto de vista y una muela del juicio que aún se está instalando. ¡Aún no ha traído ni las maletas! Pero fastidiar... fastidia un rato.
Aunque, también puede ser, que el habitante del fondo solamente este avisando de que en un futuro (probablemente no muy lejano) se quede a vivir definitivamente en mi casa (hasta que las manos del dentista lo arranquen de cuajo haciéndome soltar no una, si no dos lágrimas por cada inquilino).
Y aquí entramos en el tema del dentista. Esa persona que, cuanto más alejada tengas, mejor. No es como el típico camarero del típico bar al que acudes siempre y al que le cuentas tus penas acompañándote de una cerveza o lo que es peor (por lo menos para mi): un "chupito".
Y ya he tenido la experiencia de que me hayan hecho desaparecer (no como por arte de magia, porque ésta no se nota) un premolar que me causaba... como decirlo... hambre. Y creedme, no lo quiero volver a repetir. Ese olor a plástico que proviene de los guantes que cubren sus manos, ese aliento que sale de esa boca tan asquerosamente sana con esa sonrisa profident... Y luego está el momento del pinchazo. Esa aguja que, para ti, mide más de dos metros pero él te tranquiliza diciendo: "Es un pinchacito de nada". Porque, también cabe decir, que el spray que te echan antes de "el momento", no sirve para nada. Y bueno, una vez anestesiada toda la encía, te toca y te dice: <<¿Sientes algo?>> Y tú, para acabar con todo esto le contestas rápidamente con un movimiento negativo de la cabeza.
Y allí comienza todo. Intentas cerrar los ojos, pero eso no sirve de nada. Parece que hay un imán que te obliga a abrirlos. Saca sus pinzas y esos aparatos que no sabes para que sirven y te mueve el diente cuidadosamente (según él). Después del "baile", notas en la lengua el asqueroso sabor de la sangre y abres los ojos esperando ver a la víctima del asesinato. La enfermera te trae un vaso de agua, bebes y escupes en esa especie de lavabo en miniatura que tienen. Piensas que todo ha acabado... Pero no es así.
Habías ido al dentista para que te saquen de una vez la muela y para que puedas volver a comer en paz. Pero no... no es así. Ese día te tienes que aguantar y tienes que fastidiarte con la maldita anestesia que te puso ese maldito doctor ese maldito día. Y no puedes comer.

domingo, 25 de abril de 2010

La Familia Pomodoro - Mujer Feminista

- Nos veremos en el infierno -gritó Norma Montenapoleone antes de disparar, en signo de despedida.
- Después de ti -advirtió Andrea Pomodoro al ver que, la que un día había sido su amiga, le estaba apuntando con un revólver.

viernes, 23 de abril de 2010

La Familia Pomodoro - Bárbaros

O tema "Bárbaros" da película de Walt Disney, Pocahontas, dá lugar ó tema principal desta primeira mediametraxe producida por Gato Negro Pictures. Tan so é un pequeno adianto desta película que, sen dúbida, é a que máis expectación ten provocado en moito tempo. Moitas grazas. Aquí vos queda. Miau.
E estade atentos, mañá subirei outra pequena escena da película.
"Teaser-Tráiler", chámase.

domingo, 30 de agosto de 2009

Vacacións do personal

Na mentres, espero...
Os últimos días, concretamente dende o vinte e cinco de xullo deste ano, os comentaristas do meu bló, se previo aviso, tomaron unhas vacacións. Será folga? Será vagancia? Ou será que andan de vacacións sen o meu consentimento? Isto non se pode consentir! E logo, cando voume rir eu cos comentarios de condado? Cando vou a gozar dos de Candela? Mañá. se Deus quere, e se non tamén, vou presentar unha folla de reclamación. Menudo servizo público!

sábado, 11 de abril de 2009

O mundo dos adultos: As excursións en familia

Bos días. Benvidos un día máis a "O mundo dos adultos". Hoxe falaremos sobre as excursións en familia. Eses festivos nos que todo está pechado e que non se sabe que facer...
O estres comeza cando todo o mundo está case preparado para saír da casa e a nai comeza a dicir:
- Xa está todo preparado?! Seguro?! Pois anda, imos que xa e tarde! Como?! Que aínda no puxeches os zapatos?! E eu aquí estresada para nada?! Pon os zapatos e a calar! E ti?! Sae do ordenador agora mesos! XA!
Despois dos entrantes de estres, comeza a viaxe. Normalmente, a viaxe non é so da familia. Normalmente vén alguén de fóra: tío, tía... E, cando están todos para saír, danse conta de que falta "esa persoa":
- Xa está! Coma sempre, a tardar! Seguro que parou por algún lado! Xa o estou vendo..!
Cando chega o/a que falta, comeza a viaxe no coche. Agora comeza a mellor parte.
- Están os cintos abrochados?- di o condutor-. Pois nada, imos!
Os primeiros minutos do viaxe fálase de moitas cousas. Pero, despois, comézase a falar sobre a velocidade..:
- Hei, ti non vas moi rápido?- pregunta o copiloto.
- Non, muller. Non te preocupes. Imos pola autopista!- contéstalle o condutor.
- Xa, pero na autopista pódese ir ata os 120k/m, pero ti vas a 127!
- E que máis da? Sempre se pode pasar un pouco máis do debido.
- E logo as multas? Quen as paga?
E namentres, os de atrás a rir. E así ata quen sabe cando...
Cando se chega ó lugar previsto, todo é feliz. Fotos por aquí, fotos por alá... E falando das fotos...
Neste caso, o fotógrafo é o neno máis pequeno do grupo. Os maiores posan para a fotografía durante aproximadamente... 5 minutos. Aquí comeza o diálogo:
- Veña, un sorriso!- berra o fotógrafo.
- Pataca!- corean os fotografados.
- Un segundiño... que teño que quitar o flash...
- Veña, apura.
- Xa está. Ah!, teño que deixar pasar a esas persoas.
- Xa temos o sorriso conxelado!
E así ata que se saca unha boa foto...
A viaxe de volta e, na maioría das veces, en silenzo.
Nenos e nenas de Galicia, durmide coa mente tranquila porque o mundo dos adultos é así.

viernes, 6 de marzo de 2009

Ser humano, ser superior.


¿Qué tiene que hacer un oso para vivir? ¡Ser oso!
¿Qué tiene que hacer un lobo para vivir? ¡Ser lobo!
¿Qué tiene que hacer un gusano para vivir? ¡Ser gusano!
¿Qué tiene que hacer el hombre para vivir? Ser albañil, carpintero, profesor...
¿Por qué nos tendría que tocar justo a nosotros el estúpido papel de ser superior?


MAFALDA (QUINO)

sábado, 28 de febrero de 2009

O mundo dos adultos - Comidas familiares

Benvidos de novo a "O mundo dos adultos". Hoxe falaremos das comidas familiares. Para comezar, están os típicos tardóns. E, namentres eles non veñen, o resto da familia xa comeza a criticar: "E mira que lles dixen que viñesen pronto!... E, ó final, a esperar!". Cando xa chegan, despois dos bicos, a avoa anuncia: "Veña! Todo o mundo á mesa!". E se alguén se retrasa en sentarse, a avoa xa se altera e grita: "Pero ti que fas! Queres sentarte na mesa!". Cando está todo o mundo na mesa comendo comeza o tema do viño. Alí participa o avó: "Puf, que viño máis malo". E todo o mundo a critica-lo viño. Salvo os nenos, que beben auga. Á hora do postre comezan as críticas sobre a comida: que se está sosa, que se está salada, que se sempre se fai isto, que se... Eu que sei!
Agora entramos nos temas de conversación durante a comida. O neno ó que lle encanta facer cousas e ter plans de futuro, comeza a falar sobre o que se vai facer ó día seguinte. Cando a súa nai ou pai e a veces tamén algunha tía ou tío, se está incluído neses plans, di: "Non me programes!". E incluso, ás veces, a coro.
Pero así é o mundo dos adultos. Nenos e nenas de Galicia, durmide coa mente tranquila, pois o mundo dos adultos é así.

martes, 24 de febrero de 2009

O mundo dos adultos - Política en época electoral

Boas tardes, benvidos un día máis a "O mundo dos adultos". Hoxe falaremos sobre a política en época electoral. A pesar do que diga Condado, eu noto (e moito) que nas comidas cando se está en silenzo o único de que se fala é de política. Falacalada , diremos. E, despois de pensar, o pai da casa di: ¿Votamos ó BNG? Ou tamén podemos votar ó "pesoe". ¿E ó PP? Non nos esquezamos de Esquerda Unida... E así toda a comida. Un verdadeiro tostón. E os nenos, namentres a sufrir. A veces entre os nenos da casa crúzanse as miradas de aburrimento. E, como non, seguidas de risas. No almorzo é ben distinto. Despois de levantarse, ninguén está para falar de política. Coas "legañas" pegadas nos ollos e coa tosta na man, calquera se pon a falar das eleccións. Ó menos uns minutos de tranquilidade para os cativos da casa. E cando chega a cea... Iso si que é o peor! Alí é cando chegan as rifas. Que se a ver se amañan xa a rúa de enfronte da casa, que se a ver si ven un bo alcalde, que se os bancos da praza son moi incómodos, que se isto, que se aquelo... Polo tanto, acábase o día enfadado e falando de política. Nenos e nenas de Galicia, durmide coa mente tranquila, pois o mundo dos adultos é así.

jueves, 22 de enero de 2009

Pedrito. Granjero en acto, sabio en potencia.


Hoy en clase de Sociales, el profesor nos estaba hablando de la prehistoria. Y yo, aburrido como una mula, empecé a cavilar sobre por qué teníamos que ir a la escuela.

Normalmente, para todos es un sacrificio enorme tener que ir al instituto, pero para otros es un placer inmenso. Y yo no soy de un extremo ni de otro. A mi no me gusta madrugar, pero me gusta aprender cosas nuevas. Y, como intento llenar mi cabeza de cuentas matemáticas, raíces cuadradas, análisis sintácticos, análisis morfológicos, comencé a pensar...


Tontolandia, 1947

Había una vez un niño llamado Pedrito. Él era de una familia pobre, y vivía en una aldea, con sus abuelos, sus padres. y sus tres hermanos. En aquella época solo los niños ricos iban a las escuelas, si iban. Y Pedrito, como era pobre, no podía ir al colegio. Tenía 8 años y no sabía ni leer, ni escribir... Porque nadie se había molestado en enseñarle. El pobre de Pedrito se pasaba la vida haciendo de pastor por las mañanas y de granjero ordeñando vacas. Pero el aspiraba a más. Era un "nolisto" en acto, pero un sabio en potencia.

Un día, Pedrito, iba a bajar al pueblo a comprar agua, pues el vivía en lo alto de una montaña y no tenía un supermercado a la vuelta de la esquina. De camino al pueblo, se encontró a una señora ciega hablando con una tal Heidi, por lo menos eso escuchó. También vio a un niño buscando a su mama con un mono en el hombro. "Vaya par de dos", decía Pedrito. Y, como no, se encontró a una niña pelirroja con trenzas y unas medias hasta las rodillas montada en caballo y, también, con un mono en el hombro. "Cada día se ven unas cosas más raras..."- decía para si mismo Pedrito.

Y por fin, cuando llegó al pueblo, lo primero que vio fue la escuela. Era la hora del recreo, ergo, los niños estaban en el patio jugando a "mamás y papás". Pedrito se acercó a un niño y le dijo:

- Oye, ¿tú sabes leer?

- Pues claro - le contestó este-. No saber leer es de pobres.

Pedrito puso una cara triste y siguió su camino. Pasaba por calles en las que había "El Corte Inglés", videoclubs, 24 horas, "Hiper Froiz"*... Hasta que llegó a una ancianita, al lado de su vaca, que vendía botellas sueltas de "Aquabona" ... ¡A MITAD DE PRECIO! Le dio a la viejecita el dinero y, antes de irse, Pedrito le dijo:

- Señora, ¿sería tan amable de dejarme vender la leche que tienen las ubres de su vaca? A cambio, yo se la ordeño.

- Muy bien, hijito, toda tuya.

Y después de unos cuantos ¡muuuuuuuuus! y otras cuantas coces, Pedrito se dispuso a vender la leche.

¡En menos de una hora había recaudado 50 pesetas!

Pedrito, cuando ya había vendido todo, se despidió de la anciana y se fue corriendo a la escuela, a que le enseñaran a sumar en una clase enterita, con sus 50 minutos.

Ya se había sentado en su pupitre y el "profe" le dijo:

- Vamos a ver, Pedrito. Si yo tengo cuatro vacas aquí y dos allá. ¿Cuántas vacas tengo en total?

- Mmmmm...-pensaba Pedrito-. undostrescuatro...cinco... ¡6! ¡Tiene 6 vacas!

- ¡Muy bien Pedrito, ya sabes sumar!






En ese momento mi profesor de sociales me llamó la atención y no pude seguir escribiendo, lo siento, otro día será.
* Que quede claro que sé que todos esos comercios no existían en aquella epóca, es para hacer reír un poco y para que se vea que el niño no se podía permitir comprar en aquellos establecimientos, solo podía pagar a una anciana que vendía a mitad de precio.


lunes, 5 de enero de 2009

A Sus Majestades los Reyes Magos de Oriente


Queridos Reyes Magos:


Este año he sido un niño muy bueno. Y, por la presente, os pido un poquito de sentido común para la gente. Más felicidad para todos. Un hada madrina para que nos guíe en nuestro camino, que últimamente la gente va un poco perdida, sin rumbo. Ya sabéis lo que digo. Los conocéis a todos perfectamente. Y sabéis cada movimiento que hacen cada día. Y bueno, ¿que tal el trabajo? ¿Cómo anda el mercado de deseos? Cada año más, ¿verdad? Y la crisis ni os deja respirar. Pues yo ya no os pido más. Solo que cuidado con el tráfico. Que me han dicho que este año, en el desierto, anda mucho rebaño. Y eso es muy raro. Así que me despido. Supongo que nos veremos el año que viene. Prometo no daros más guerra. Y portarme bien durante todo el año. Intentaré ordenar mi habitación más a menudo. Y hablar menos, os lo juro. Espero que siempre quede un hueco por ahí dentro, en vuestro corazón. No os olvidéis de contestarme. que llevo doce años esperando respuesta. Y nada, que no llega. A lo mejor el correo anda mal.O el viaje es muy largo, y os ahorráis las molestias. Os he prometido que hablaría menos, y así lo haré. Así que me despido. Buen viaje. Y me callaré.

Siempre vuestro, Gato Negro

lunes, 22 de diciembre de 2008

Control de Natalidade


(Fala Susanita. Vocación: nai.)

"Que é iso do control de natalidade? É que agora prohíbenos pasarnos dun número determinado de fillos?
Isto non pode seguir así! Eu quero ser unha nai descontrolada!!"