sábado, 28 de febrero de 2009

Me llamo Simba - Capítulo 5: Reflexión



Como ya os dije, tengo siete años y hace seis que no veo a mis antiguos dueños. Que no sé si llamarlos dueños, porque una persona que te quiera de verdad no te dejaría tirado como a una bolsa de basura. No sé si Emma me estará buscando, o si ya me dejó de buscar. Pero, de todas formas, puedo permitirme odiarles. Es muy injusto. Y yo odio las injusticias. Pero, ¿cómo se puede ser tan mala persona como para dejarnos tirados así como así? Es muy triste...


Durante los 3 primeros años después de abandonarme, pensaba que era mi culpa, y sólo mi culpa. Pero ahora creo que yo no hice nada. Porque me porté muy bien con ellos. Incluso un día que vino un ladrón a mi antigua casa, les defendí. Si os soy sincero creo que nunca me quisieron. Creo que yo solo fui como una venda para tapar la herida que les dejó su antiguo perro. Si, ahora que lo digo, si. Sólo fui eso. Y una vez curada la herida, ya se puede quitar la venda. De un tirón, un tanto doloroso, pero de un tirón.


Me he planteado buscar alguien que me quiera, pero no se si estaré preparado para volver a querer a alguien. Y lo peor: no quiero volver a sufrir.

As fotos son de Os Palleiros. Fai click aquí para ir á web e apadrinar o adoptar un can que necesita o teu cariño e afecto.

O mundo dos adultos - Comidas familiares

Benvidos de novo a "O mundo dos adultos". Hoxe falaremos das comidas familiares. Para comezar, están os típicos tardóns. E, namentres eles non veñen, o resto da familia xa comeza a criticar: "E mira que lles dixen que viñesen pronto!... E, ó final, a esperar!". Cando xa chegan, despois dos bicos, a avoa anuncia: "Veña! Todo o mundo á mesa!". E se alguén se retrasa en sentarse, a avoa xa se altera e grita: "Pero ti que fas! Queres sentarte na mesa!". Cando está todo o mundo na mesa comendo comeza o tema do viño. Alí participa o avó: "Puf, que viño máis malo". E todo o mundo a critica-lo viño. Salvo os nenos, que beben auga. Á hora do postre comezan as críticas sobre a comida: que se está sosa, que se está salada, que se sempre se fai isto, que se... Eu que sei!
Agora entramos nos temas de conversación durante a comida. O neno ó que lle encanta facer cousas e ter plans de futuro, comeza a falar sobre o que se vai facer ó día seguinte. Cando a súa nai ou pai e a veces tamén algunha tía ou tío, se está incluído neses plans, di: "Non me programes!". E incluso, ás veces, a coro.
Pero así é o mundo dos adultos. Nenos e nenas de Galicia, durmide coa mente tranquila, pois o mundo dos adultos é así.

martes, 24 de febrero de 2009

O mundo dos adultos - Política en época electoral

Boas tardes, benvidos un día máis a "O mundo dos adultos". Hoxe falaremos sobre a política en época electoral. A pesar do que diga Condado, eu noto (e moito) que nas comidas cando se está en silenzo o único de que se fala é de política. Falacalada , diremos. E, despois de pensar, o pai da casa di: ¿Votamos ó BNG? Ou tamén podemos votar ó "pesoe". ¿E ó PP? Non nos esquezamos de Esquerda Unida... E así toda a comida. Un verdadeiro tostón. E os nenos, namentres a sufrir. A veces entre os nenos da casa crúzanse as miradas de aburrimento. E, como non, seguidas de risas. No almorzo é ben distinto. Despois de levantarse, ninguén está para falar de política. Coas "legañas" pegadas nos ollos e coa tosta na man, calquera se pon a falar das eleccións. Ó menos uns minutos de tranquilidade para os cativos da casa. E cando chega a cea... Iso si que é o peor! Alí é cando chegan as rifas. Que se a ver se amañan xa a rúa de enfronte da casa, que se a ver si ven un bo alcalde, que se os bancos da praza son moi incómodos, que se isto, que se aquelo... Polo tanto, acábase o día enfadado e falando de política. Nenos e nenas de Galicia, durmide coa mente tranquila, pois o mundo dos adultos é así.

Arsenio, se fue


Y lo adoptaron a la semana de apadrinarlo yo... Mejor para él, no puedo ser egoísta. Ahora tengo que buscarme otro perrito. A ver si consigo que Mougli me haga caso y que pueda pasear con correa. Sería genial, dado que es de lo más bonito. Cuqui ya está apadrinada... A Dumas (un independiente de la vida) lo paseamos cuando quiera... y a Mougli apenas lo puedo tocar. Bueno, Arsenio, me quedan las ganas de haberte conocido. Una lástima. ¿Estarás contento donde estás? Espero que si. Adiós Arsenio, hola Mougli.